Archell

Ik heb goede en slechte herinneringen aan mijn jeugd, zoals iedereen die kan hebben. Op Curaçao was ik als kind altijd buiten, dan speelde ik met mijn vriendje Elmer. Hij had een hele andere band met zijn ouders dan ik. Met Elmer werd gepraat terwijl in mijn omgeving slaan normaal was. Ik werd geslagen door een oom, een leraar en mijn ouders.

Doordat ik zag dat het er bij Elmer thuis anders aan toe ging, begon ik me af te vragen of het wel normaal was dat ik werd geslagen. Ik werd onzeker en vroeg me af of mijn ouders wel van mij hielden. Ik voelde me machteloos. Als ik terugkijk op mijn jeugd, zie ik dat mijn ouders niet beter wisten. In mijn cultuur, de Antilliaanse cultuur, bestaat er heel veel schaamte en taboe. Over opvoeden en slaan werd niet gesproken en ik kon er dus ook met niemand over praten. Het feit dat ik me bewust was van mijn situatie, betekende nog niet dat ik al in staat was om het te veranderen. Ik heb wel pogingen gedaan. Zo wilde ik als kind aangifte doen tegen mijn vader, maar de politie was onderdeel van hetzelfde systeem als waar mijn vader in zat. Hij was namelijk opzichter in de gevangenis. Ik werd door agenten meteen weer naar huis gebracht. De hele familie was boos door mijn actie en schaamde zich daarvoor.

When I came to live in the Netherlands at the age of 21, I took the patterns of shame and not sharing how you feel with me. I pretended to be different from what I was. I suppressed my insecurity by acting very tough. I started training, bought expensive motorcycles for which I took out a loan. As a result, I had debts and I did not dare to share that with anyone. At one point I couldn't take it anymore and talked about it with a few people. That has done me so good. If you are open and honest in life and dare to move beyond the taboos, something very beautiful will arise in people, then you will feel connected to each other.

At home we did not talk about feelings. I've only seen my dad cry once in my life. I think it would have been very helpful if someone had asked me how I felt at a young age. That might have been the key to me. They call it emotional resilience. I only started to develop that around my 27th birthday. Learning to talk about feelings is very important. Not even about child abuse, not even about hitting, but about the emotions behind it. Because if you can talk about that, you feel understood. Feeling is so important. If you feel that something is not right, then listen to it, because most of the time it is indeed really not right. Find someone you can trust, someone who will listen to you. And if someone tells you they don't feel safe, really try to listen. Do not immediately give all kinds of solutions, because someone might just want to express themselves. They may want to know if their feelings are true, before taking action.

By expressing my feelings I have escaped from my mental prison of shame and taboo. The same mental prison my parents were in, only they weren't aware of their patterns.

I hope that soon our grandchildren will no longer suffer from shame and taboo and that lessons will be given at school on topics such as child abuse and domestic violence. Not just in the Week against Child Abuse, but all year round, so that children know that expressing feelings is just as important a lesson as math and language.

Other portraits