Lara

For almost three years I had a relationship in which violence played a role. But that's not what this is about now. For me it's about recovery and what your self-image is like. You have to get that balanced. When the relationship was over I had to fight for a long time to give a place to everything that happened and it took a long time to start all over again. I really had to reinvent myself

In the last two years of my relationship, I followed my heart and started an art history course at the Free University. When my relationship was over, I found myself unable to concentrate. Nothing came of my study because of PTSD symptoms. But the love for art did not disappear. This changed from analytical to the need to create something oneself. Five years ago, I laid the foundation for what has now finally become Perfect Imperfect.

Wat ik merkte was dat er een taboe was op het bespreken van geweld. Deels merk ik dat dat komt doordat geweld altijd wordt neergezet als iets uitzonderlijks, iets dat eigenlijk niet hoort. En natuurlijk vind ik dat ook. Niemand hoort geslagen, mishandelt of misbruikt te worden. Maar tegelijkertijd is het er wel. In alle lagen van onze samenleving komt geweld voor en in die zin is het dus de normaalste zaak van de wereld. We hebben alleen nooit geleerd om er over te praten. Door de focus te richten op het herstel na huiselijk geweld, hoop ik dat taboe te doorbreken en hoop ik woorden en beelden te scheppen die er voor zorgen dat wij onze ervaringen kunnen delen. Want praten helpt en delen heelt.

Herstel is niet te plannen. Direct na het verbreken van de relatie begon mijn herstel met een serie lange gesprekken met een psycholoog. Iets belangrijks wat ik toen heb geleerd is dat het niet uitmaakt dat je valt, maar juist om hoe je overeind krabbelt. Glorieus vallen en even glorieus weer op staan noemde ik dat toen. Ook in de jaren daarna bleef mijn herstelproces grillig. Soms denk ik dat ik er ben. Dat het trauma echt helemaal verwerkt is, maar dan opeens blijkt dat ik toch nog worstel met de gevolgen van bijvoorbeeld een overprikkeld stresssysteem. Op mijn werk moest ik altijd heel alert zijn, continue kijken wat er fout kon gaan in bepaalde situaties. Ik heb geleerd dat dat niet goed voor mij is. Ik raak dan snel gestrest, en kan dat niet snel uitschakelen. Inmiddels begrijp ik dat dat bij mij hoort. Ik ben mezelf steeds meer gaan zien zoals ik ben en ben dat steeds meer gaan accepteren.

My project is about self-image, recovery and beauty. You can apply this metaphor to a lot in life, but for me it is about recovery from domestic violence. That's the gist.

At one point a friend said to me, “You deserve this too. You deserve a really good relationship. "" For me, that was the moment when I decided that things had to be different and that I carefully could choose for myself. I was only at the beginning of making that choice. She sketched a future for me, instead of emphasizing what was wrong. That has helped me a lot.

Als ik kijk hoe mijn leven er nu uit ziet en dat vergelijk met toen, is het gevoel van eenzaamheid me het meest bijgebleven. Het absolute dieptepunt was voor mij een moment dat ik midden in de nacht bij een opvanghuis aanklopte. Het was weer uit de hand gelopen thuis en ik was heel erg bang. Op dat moment deden ze niet open. Toen stond ik daar, alleen, in de regen, zonder geld en zonder telefoon. Als er toen iemand was geweest die alleen maar naar me had geluisterd en mij het gevoel had gegeven dat wat ik meemaakte vaker voorkwam en mij het gevoel had gegeven dat er een weg uit al die ellende was, dan had ik me al zoveel beter gevoeld. Misschien had ik mezelf dan niet als gebroken en abnormaal gezien. Overtuigingen waarvan ik me nu realiseer ik me dat ze er voor zorgen dat je niet meer voor jezelf wilt vechten.

When I talk to friends, I also want to be able to talk about what rubs or pinches or even hurts downright. We now live in a world where that grief and pain are constantly being shut out, but it's part of it. A life without pain, sorrow or regret is unthinkable. You experience so much in your life. Beautiful things, but also very nasty and sad. It's all part of it. To achieve that, we as a society must first really learn to talk about violence and about recovery.

De lange weg van herstellen, vallen en opstaan heeft er bij mij voor gezorgd dat ik nu een completer en positiever zelfbeeld heb. De tegels leggen ook een lange weg af. Ze breken en dan zet ik ze met veel geduld en aandacht weer in elkaar. Maar dat gaat niet altijd in een keer goed. Soms blijkt de lijm niet sterk genoeg en valt er opeens weer een stuk af. Daar moet dan extra zorg aan worden besteed.

If I give one person a little bit of hope with my project, it has already been completely successful. I am now grateful for everything that has shaped me. I want to pass on that feeling of gratitude and hope

Other portraits