Tessel

Ik zat toen niet lekker in m’n vel. Dus ik vond samenwonen eigenlijk de ideale manier om voor al mijn problemen weg te rennen. Ik liet hem bij mij wonen totdat hij iets gevonden zou hebben. Het geweld begon al vrij snel en na een tijdje durfde ik ook niet meer te vragen wanneer hij wegging en of hij al iets nieuws had gevonden. Als degene die jou zou moeten liefhebben de hele tijd tegen je zegt dat je lelijk en dom bent, dan ga je dat op een gegeven moment ook geloven.

I was assaulted once on a crowded subway. At that point, I would have really liked and appreciated it if someone had cared about me. Perhaps I would have been more inclined to seek help. Because now the lack of help was also a confirmation of the ideas I had. That it was my own fault and I had to take care of it myself and that nobody cared about me. I think that ended up keeping me quiet for a longer time.

Because I also found it very difficult to accept that I was being abused. I thought I was a fraud. Because I was quite feminist back then and behaved myself that way. A strong woman on the outside, but getting beaten up by your friend at home. When I think back to that period, it seems like I turned my brain off. As if I was no longer present. I didn't even know then that I could speak of domestic violence. Because officially we didn't live together and I was still very young. But of course your age says nothing about the seriousness of the violence you experience.

During that period I was very little outside and saw my friends and family less and less. Until at one point I had endured so much violence and aggression that I felt that I had nothing more to lose. And at that point it didn't matter to me anymore. So then I literally pushed him out the door. With all the power that I miraculously managed to conjure up from somewhere.

De dag daarna heb ik geurkaarsjes en wierook aangestoken. Ik heb boodschappen gedaan, voor mezelf gekookt en een muziekje opgezet. Dat was een hele fijne avond. Maar de periode daarna was ik extra bang en ging het heel slecht met me. Het heftigste om mee te maken is die constante angst en de constante dreiging van geweld en woede. Daar word je heel paranoïde van. Ik heb tijdens de relatie de hele tijd op m’n tenen gelopen en me heel ongemakkelijk gevoeld. Een aantal maanden dacht ik de hele tijd dat ik hem zag lopen, maar dat was dan helemaal niet zo. Maar die angst blijft nog heel lang in je lichaam zitten, ook al is het gevaar eigenlijk allang weg. Dat is iets wat lang heeft geduurd om af te leren.

Nu schrijf ik er veel over en ben ik er ook publiekelijk mee bezig. Ik vind dat eigenlijk makkelijker dan om het erover te hebben met de mensen waar ik van houd. Als ik er bijvoorbeeld met mijn moeder over praat, zie ik dat het haar veel pijn doet. En dat vind ik heel lastig. Niet alleen omdat ik het moeilijk vind om te zien dat mijn moeder pijn heeft, maar ook omdat ik op dat moment dan mijn eigen pijn en mijn moeders pijn moet dragen. En dat is soms gewoon te zwaar.

I think that intimate partner violence is related to perception and that it is a product of sexism in society. The conservative and outdated images we have of masculinity and femininity are, I think, the real cause of intimate partner violence. But yes, of course you cannot solve that problem in one day. I am doing my best, but it is still a very slow process.

I want the people who are victims now, to know that it's okay. Okay, in the sense that they don't have to be ashamed of it. It's not your fault. Being a victim is terrible. I don't want anyone to have that experience. But your life also goes on and you really don't have to suffer from a heavy stigma for the rest of your life.

I am proud and very happy that I now allow myself better, that I am really nice to myself. That with everyone I date or hang out with, I wonder if it makes me happy and if I am being treated the way I deserve. I think that's a really valuable lesson.

Other portraits