Lara H

Als je mij had verteld dat ik ooit slachtoffer zou worden van huiselijk geweld, had ik je nooit geloofd.

Ik had er zelfs een mening over. Als je wordt mishandeld, uitgescholden of gekleineerd, dan ga je toch weg! Maar zo simpel is het niet. Weet ik inmiddels uit ervaring.

Mijn ervaring met relaties en liefde waren altijd positief. Ik voelde me veilig bij mannen. Ik zag het partnergeweld in deze relatie totaal niet aankomen. De ‘red flags’ die er achteraf gezien vanaf dag één waren negeerde ik totaal. Ik was verblind door verliefdheid.

Als gevolg ben ik alles kwijtgeraakt. Mijn bedrijf, spaargeld en inkomen. Mijn fysieke en mentale gezondheid. En het allerergste, mijn vertrouwen in mensen en mijn eigenwaarde. Het duurde jaren om te herstellen en echt te begrijpen wat er allemaal is gebeurd. Vooral, hoe zorg ik ervoor dat me dit nooit meer gebeurt? Ik begrijp nu ook mijn aandeel in het verhaal. Door een onveilige jeugd ontwikkelde ik autonomieproblemen. Ik cijferde mijzelf altijd weg en ging veel te ver in het geven van liefde. Ik gaf alles wat ik had. Blijkbaar hield ik meer van de ander dan van mijzelf. Ook was ik extreem loyaal en iemand die niet snel opgeeft. Mooie eigenschappen, die me deze keer wel enorm in de problemen hebben gebracht.

Door alle gebeurtenissen was ik zwaar getraumatiseerd. Iedere ochtend werd ik wakker met hartkloppingen en de stress gierde door mijn lijf. Ik had vreselijke nachtmerries en leefde elke dag in doodsangst, omdat het geweld ook na de breuk niet stopte en in allerlei vormen doorging.

Ik deed aangifte bij de politie. Met terugwerkende kracht moest ik een dossier opbouwen. Je bent getraumatiseerd, zit nog midden in het geweld en tegelijkertijd moet je bewijs verzamelen. Een bijna onmogelijke opgave. Door het teruglezen en luisteren herbeleefde ik alles en ontwikkelde ik een posttraumatische stress stoornis.

Tijdens de aangifte wist ik, dit moet makkelijker. Hier moet voor alle slachtoffers in de toekomst een oplossing voor komen. Ik nam me voor, dat wanneer deze ellende achter de rug was, ik anderen zou gaan helpen die zich in een soortgelijke situatie bevinden.

Toen ik enigszins was hersteld ben ik digitaal onderzoek en cyber security gaan studeren en ontwikkelde een tool om slachtoffers van huiselijk en online geweld op een laagdrempelige manier te helpen met digitaal bewijs verzamelen.

Ik heb toen de kracht van hoop mogen ervaren. Daarvoor zag ik alleen nog maar wat ik allemaal was kwijtgeraakt, was ik depressief, leefde continu in angst en kon ik niet meer goed functioneren. Op het moment dat ik weer hoop kreeg nam mijn denkkracht ook weer toe waardoor ik kon studeren en alles op zijn plek viel. Het hebben van een doel en missie – het helpen van andere slachtoffers – gaf mij weer zelfvertrouwen en droeg enorm bij aan mijn herstel.

Er is iets ontzettend moois uit een verschrikkelijke situatie voortgekomen. Ik wist mijn ervaring om te buigen naar iets positiefs. Zo vond ik mijn purpose en is het allemaal niet voor niets geweest. Daar ben ik iedere dag dankbaar voor.

Andere portretten